Hvernig á að ákvarða ljósupplausn og merkjavinnslu handfesta innrauða hitamælis
Ákvarða ljósupplausn
Ljósupplausnin ræðst af hlutfallinu D og S, sem er hlutfallið milli fjarlægðar D milli hitamælis og marks og þvermáls S mæliblettsins. Til dæmis hefur handfesti innrauði hitamælirinn Ti213 á innrauða tímum fjarlægðarstuðulinn 80:1. Ef það er í 80 sentímetra fjarlægð frá markinu er þvermál mælisviðsins 1 sentímetra. Ef hitamælirinn verður að vera settur upp langt í burtu frá markinu vegna umhverfisaðstæðna og þarf að mæla lítil skotmörk, ætti að velja hitamæli með mikilli ljósupplausn. Því hærri sem ljósupplausnin er, þ.e. auka D:S hlutfallið, því meiri kostnaður við hitamælirinn.
Merkjavinnsla virka:
Í ljósi þess að stakir ferlar (svo sem hlutaframleiðsla) eru frábrugðnir samfelldum ferlum, þurfa innrauðir hitamælar að hafa margar merkjavinnsluaðgerðir (svo sem hámarkshald, dalhald og meðaltal) til að velja úr. Til dæmis, þegar flöskur eru mældar á færibandi, er hámarkshald notað og hitastigsúttaksmerkið er sent til stjórnandans. Annars mun hitamælirinn lesa lægra hitastigið á milli flöskanna. Ef hámarkshald er notað skal stilla viðbragðstíma hitamælisins á að vera aðeins lengri en tímabilið á milli flöskanna, þannig að að minnsta kosti ein flaska sé alltaf í mælingu.
Aðalatriðið þegar þú velur innrauðan hitamæli er
(1) Hitastig: Hver gerð hitamælis hefur sitt sérstaka hitastigsmælisvið. Hitastig valins tækis ætti að passa við hitastig tiltekins forrits.
(2) Markstærð: Þegar hitastig er mælt ætti markið sem verið er að mæla að vera stærra en sjónsvið hitamælisins, annars geta verið mæliskekkjur. Mælt er með því að stærð miðans sem verið er að mæla fari yfir 50% af sjónsviði hitamælisins.
(3) Optísk upplausn (D: S): Hlutfall þvermáls hitamælismælisins og markþvermálsins. Ef hitamælirinn er langt í burtu frá markinu og markið er lítið, ætti að velja háupplausn hitamæli.
