Þarf bandbreidd sveiflusjárnema að vera þrisvar til fimmföld bandbreidd sveiflusjáins?
Oscilloscope sonde er nauðsynlegt tæki við mælingar á merki. Það getur tekið á móti og umbreytt mældu merkinu í merki sem sveiflusjáin getur greint og sýnt. Þegar sveiflusjárnemi er valinn leggja notendur venjulega áherslu á bandbreidd og nákvæmni rannsakans til að tryggja nákvæmni mæliniðurstaðna. Varðandi sambandið á milli bandbreiddar sveiflusjárans og bandbreiddar sveiflusjáarinnar, þá telja sumir að bandbreidd sveiflusjárans þurfi að vera þrisvar til fimmföld bandbreidd sveiflusjáarinnar. En er þetta virkilega raunin?
Í fyrsta lagi skulum við skilja hugmyndina um sveiflusjá og sveiflusjá. Sveiflusjá er rafrænt prófunartæki sem notað er til að mæla amplitude, tíðni, fasa og aðrar breytur rafmerkja og sýna þær í formi bylgjuforma. Flestar sveiflusjár hafa ákveðið bandbreiddarsvið sem lýsir hæstu og lægstu merkjatíðni sem sveiflusjáin getur mælt. Sveiflumælir er samsetning snúru og tengis sem tengir sveiflusjá við hringrásina sem verið er að prófa og sendir prófunarmerki frá hringrásinni sem er í prófun til sveiflusjáarinnar. Bandbreidd rannsakans vísar til tíðnisviðsins sem hann getur sent frá sér.
Þegar sveiflusjárnemi er valinn eru nokkrir lykilþættir sem þarf að hafa í huga, þar á meðal bandbreiddargildið sem tilgreint er í forskriftinni. Bandbreidd rannsakandans þarf venjulega að vera meiri en bandbreiddin á sveiflusjánni, en ekki endilega á milli þrisvar og fimm sinnum. Almennt séð ætti bandbreidd rannsakandans að vera nógu mikil þannig að hún geti sent inntaksmerkið til sveiflusjáins á sama tíma og það tryggir nákvæmni og nákvæmni mæliniðurstaðna. Almennt séð getur bandbreidd rannsakandans verið um það bil 1,5 sinnum til 2 sinnum bandbreidd sveiflusjáarinnar.
Svo hvers vegna þarf bandbreidd sveiflusjárnema að vera hærri en bandbreidd sveiflusjáins? Þetta er vegna þess að merkjasendingarleiðin milli rannsakans og sveiflusjáarinnar kynnir merkjadeyfingu og röskun. Til dæmis getur deyfing og ójöfn tíðniviðbrögð rannsakans valdið röskun á inntaksmerkinu og þar með haft áhrif á nákvæmni mæliniðurstaðna. Þess vegna þarf bandbreidd rannsakandans að vera meiri en bandbreidd sveiflusjárinnar svo hann geti sent eins miklar upplýsingar um inntaksmerkið til sveiflusjáins svo hægt sé að greina og mæla merkið nákvæmlega.
